Клеткі і плямкі

Міраслаў ГРЫКА

Гэтыя дзіўныя істоты, якія складаюць маё цела, клеткі, якія з’яўляюцца цалкам аўтаномнымі адзінкамі, працягваюць здзіўляць мяне. Цяжка ўявіць, як яны могуць ацаніць колькасць малекул цукру, амінакіслот або дыпептыдаў, неабходных для іх (і, такім чынам, майго) выжывання. І дакладна ацэньваць час, ставяцца да яго з належнай павагай, улічваючы сваё жыццё і смерць да секунды, згодна са сваімі прыроджанымі межамі дзялення і канчатковага распаду. Гэта супярэчыць распаўсюджанаму меркаванню сучаснага чалавека, які страціў натуральную ўмеранасць жыццёвага цыкла, альбо пераядаючы, альбо смяротна морачы сябе голадам, цудадзейнымі дыетамі, альбо атручваючы свой адведзены час каўбасным ядам. Клеткі існуюць, але яны не кіруюць людзьмі. Яны альтруістычна рэгенеруюцца не толькі дзеля сябе, але і ўскосна дзеля ўласнага дабра, нягледзячы на тое, што яны гэтак жа альтруістычна дзеляцца, каб перадаць наступным пакаленням і людзям генетычныя інструкцыі для выжывання, хаця альтруістычна апасродкуюць сваё інтэлектуальнае развіццё, як асобныя сутнасці яны нічога не значаць для людзей. У рэшце рэшт, клеткі не аб’ядноўваюцца ў мэтанакіраваныя сістэмы, напрыклад, неўралагічныя, імуналагічныя або мышачныя, каб супрацьстаяць чалавечаму невуцтву. Іх прырода заключаецца ў тым, каб працаваць з максімальнай эфектыўнасцю ў рамках функцыянальнай і самарэгулявальнай сістэмы, здольнай спраўляцца з экстрэмальнымі выклікамі, з якімі сутыкаюцца людзі. Ад (...)