Ніва № 45 (3678), 8 лістапада 2026 г.
ПакаленніМіраслаў ГРЫКАЗгодна з усімі сацыяметрычнымі паказчыкамі, чарговыя пакаленні чалавецтва, падобна кантынентальным плітам, якія рухаюцца геафізічным дрэйфам, разыходзяцца. Іх ізаляцыя ўзмацняецца. Ствараюцца асобныя, усё больш экзатычныя светы. А разам з імі і формы паводзін, спосабы зносін, і розныя ўспрыманні рэальнасці, прынятыя ў іх. Праўда, мы суцяшаем сябе тым, што ніхто і нішто не зможа навязаць адзіныя нарматыўныя стандарты шматпакаленным грамадствам — хоць такія спробы былі і ёсць. І сапраўды, гэтыя спробы беспаспяховыя, хоць Бог ведае чаму яны паўтараюцца з такой настойлівасцю. У любым выпадку, яны звычайна няўдалыя. І хто ведае, наколькі гэта звязана з, здавалася б, бессэнсоўным пакаленным дрэйфам? Аднак я знаходжу ў гэтым працэсе станоўчы рэзананс. Дзякуючы яму змяняецца пакаленная перспектыва. Тое, што было непарушным для папярэднікаў, у новай перспектыве можа раскрыць свой цёмны бок пераемнікам. Ці, прынамсі, аднавіць сапраўдны вобраз рэчаў. Тады змены навязваюцца самі сабой. І яны адбываюцца, у пэўным сэнсе, у парадку рэчаў. Не праз гвалт, а праз адмову. Не праз рэвалюцыю, а праз эвалюцыю. Магчыма, разрыў паміж пакаленнямі, які нас турбуе, — гэта проста вынік схаванага працэсу, які фармуе эвалюцыю чалавечага віду. Мы, вядома, гэтага не ведаем. Але мы непазбежна даведаемся. З часам. Чалавецтва, я лічу, унікальнае, таму што кожны чалавек арыгінальны і выключны. Кожнае наступнае пакаленне таксама ўнікальнае па-свойму. Што не (...) |