Яна толькі кажа павольна —

шурпатасцю каменя,

цеплынёй далоні,

ціхім водгукам шкла

на жменю святла.

Думаеш:

рэчы нежывыя,

і толькі чалавек

надзяляе іх пачуццём.

Але хіба дрэва

не памятае сякеры?

Хіба метал не ведае

халоднага агню,

у якім яго прымушалі

стаць іншасцю?

Пад пальцамі

стол захоўвае вечар,

калі на ім стаяла свечка,

і дробныя драпіны

не знікаюць —

яны толькі вучацца

маўчаць.

Гліна адчувае ваду.

Сцяна — дождж.

Папера — вагу слова,

пакуль яно яшчэ

не стала маўчаннем.

Усё вакол нас

паддаецца дотыку,

але не ўсё

паддаецца забыццю.

Я дакранаюся да каменя —

і камень адказвае

холадам,

які пераходзіць у мяне.

Можа, гэта і ёсць

найстаражытнейшая размова:

не «я адчуваю»,

а «мы дакранулі адно аднаго».

І тады матэрыя

перастае быць рэччу.

Яна становіцца

скурай свету,

які праз нас

вучыцца адчуваць сябе.

*

Крананне — амаль што дыханне,

амаль незаўважны след:

далонь сустракае камень —

і камень вяртае свет.

Дакрануцца да цёплай сцяны,

да (...)